Hij woont nog bij zijn ouders. We schrokken van elkaars leeftijd, maar ook weer niet zó erg

„Tja”, zegt hij. „32... dan moet je wel een beetje haast gaan maken. Ik heb ten minste nog alle tijd.” Ik stomp hem op zijn arm. „Doe eens normaal.” „Sorry”, zegt hij, gniffelend. Ik gniffel mee. Maar toch steekt er iets.